Press "Enter" to skip to content

Groen

Column Ede-fm 7 juni 2021

Gisteren was het de eerste zondag na Trinitatis.

Hoewel het niet in elke kerk gevierd wordt, is zondag Trinitatis de dag waarop de leer, of misschien beter: het mysterie van de drie-eenheid gevierd wordt. Na de vele feestdagen van Pasen, Hemelvaart en Pinksteren, wordt nog eenmaal als een ware apotheose de heilige drievuldigheid bezongen in de liturgie op zondag Trinitatis. En hoewel de Drie-eenheid op honderden manieren is uitgelegd, is een rationeel spreken over de triniteit schier onmogelijk. Beter is het wellicht om te schouwen en te mediteren bij de drievuldigheidsicoon van Roebjev, of  om de drievuldigheid te bezingen en je zou als het ware zelfs nog kunnen dansen, zoals lied 706 ons oproept om te doen. “Dans mee met Vader Zoon en Geest kom binnen in hun kring. Dat wervelende samenspel van ver voor ons begin. De wereld van vandaag is ons  van ouds al toegedacht. Als dansvloer waar de liefde leidt en waar de hoop ons wacht.”

En nu, na al de feesten, de lofprijzing en het dansen is het sinds gisteren weer groen in de kerk. De benamingen van de zondagen die nu volgen hebben dan ook de weinig inspirerende namen als ‘1e zondag na Trinitatis, 2e zondag na Trinitatis of, 1e zondag van de zomer, 2e zondag van de zomer etc. Het is een lange stoet van zondagen die groen kleuren, tot aan Advent. Het beginpunt van het kerkelijke jaar.
De kleur groen wordt in de kerkelijke liturgie gebruikt voor de gewone zondagen door het jaar en ook voor de gewone weekdagen, kortom voor alle dagen dat er geen bijzondere feestdag of gedachtenis is. Het is om zo te zeggen weer gewoon geworden…
En waar normaliter dat gewone als wellicht een tikje saai wordt ervaren, daar komen we nu tot inzicht dat dat gewone heel bijzonder is. Want met dat het groen wordt in de kerk, gaan de kerkdeuren langzaam weer open. Hoewel sommige kerken gedurende de gehele coronapandemie door open zijn geweest en waar de lofzang letterlijk werd gaande gehouden door honderden stemmen in de dienst, daar zijn de meeste kerken afhankelijk geweest van livestreams en klonk het loflied uit slechts enkele monden. Met Pasen was het stil in veel kerken en de geest van Pinksteren kon slechts weinigen aansporen om voluit te aanbidden. Stilletjes konden we nog met Trinitatis ons verwonderen over het grote mysterie, maar bezingen konden we het niet. En nu, nu er de komende maanden geen hoogfeest meer vieren valt, kunnen we weer zingen. Waar we normaal gesproken zo vlak voor de zomer wel een beetje uitgezongen waren, daar worden de kelen nu na zoveel maanden eindelijk weer gesmeerd en klinkt de lofzang weer uit duizenden kelen.

En misschien komen we nu wel tot één van de belangrijkste inzichten. Na zoveel maanden stil te zijn geweest, na zoveel maanden alleen via livestreams verbonden te zijn geweest, na zoveel maanden geen heilig avondmaal te hebben gevierd, komen we tot de ontdekking dat de dagelijkse normale gang, de gewone zondagen, de rituelen die we hebben, in zichzelf enorm waardevol zijn.
Als het er niet is, weet je pas wat je mist. En juist daarom moeten we volop deze groene dagen, de zovele zondagen na Trinitatis, vieren en bezingen. Het gewone is eigenlijk heel bijzonder.
Groen is niet voor niets de kleur van de hoop en kan in de liturgie daarom ook worden als gezien als de kleur van het toeleven naar de eerstvolgende bijzondere feestdag.
En daarom moeten we nu zelfs op deze groene zondagen wel dansen met de Drie op weg van feest tot feest. Een jubelzang gaat in het rond om Vader Zoon en Geest. De liefde, het geloof, de hoop, zij leiden tot dit lied: verweven met ons leven is de dans van deze Drie.